حَدَّثَنَا الدَّوْرَقِيُّ يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ إِدْرِيسَ ، قَالَ : سَمِعْتُ ابْنَ إِسْحَاقَ ، يَذْكُرُ ، وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ يَعْنِي ابْنَ هَارُونَ ، أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَاقَ ، عَنْ عَاصِمِ بْنِ عُمَرَ بْنِ قَتَادَةَ ، عَنْ مَحْمُودِ بْنِ لَبِيدٍ ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ ، قَالَ : جَاءَ رَجُلٌ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِبَيْضَةٍ مِنْ ذَهَبٍ أَصَابَهَا مِنْ بَعْضِ الْمَعَادِنِ ، وَقَالَ الدَّوْرَقِيُّ : مِثْلُ الْبَيْضَةِ مِنَ الذَّهَبٍ قَدْ أَصَابَهَا مِنْ بَعْضِ الْمَعَادِنِ ، وَقَالا : فَقَالَ : يَا رَسُولَ اللَّهِ ، خُذْ هَذِهِ مِنِّي صَدَقَةً ، فَوَاللَّهِ مَا أَصْبَحْتُ أَمْلِكُ غَيْرَهَا فَأَعْرَضَ عَنْهُ ، ثُمَّ أَتَاهُ مِنْ شِقِّهِ الأَيْمَنِ ، فَقَالَ مِثْلَ ذَلِكَ ، فَأَعْرَضَ عَنْهُ ، ثُمَّ أَتَاهُ مِنْ شِقِّهِ الأَيْسَرِ ، فَقَالَ لَهُ مِثْلَ ذَلِكَ فَأَعْرَضَ عَنْهُ ، ثُمَّ قَالَ لَهُ الرَّابِعَةَ ، فَقَالَ : " هَاتِهَا " ، مُغْضَبًا فَحَذَفَهُ بِهَا حَذْفَةً لَوْ أَصَابَهُ لَشَجَّهُ أَوْ عَقَرَهُ ، ثُمَّ قَالَ : " يَأْتِي أَحَدُكُمْ بِمَالِهِ كُلِّهُ فَيَتَصَدَّقُ بِهِ وَيَتَكَفَّفُ النَّاسَ إِنَّمَا الصَّدَقَةُ عَنْ ظَهْرِ غِنًى " ، هَذَا حَدِيثُ ابْنِ رَافِعٍ ، زَادَ الدَّوْرَقِيُّ : خُذْ عَنَّا مَالَكَ لا حَاجَةَ لَنَا فِيهِ
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo) aytdi: Bir kishi Rasululloh ﷺ huzurlariga baʼzi konlardan topgan tuxumdek oltin bilan keldi va: «Yo Rasululloh, buni mendan sadaqa qilib oling, Allohga qasamki, men bundan boshqasiga ega boʻlmagan holda tongga chiqdim», dedi. U zot undan yuz oʻgirdilar. Soʻng u zotning oʻng tomonlaridan kelib, xuddi shunday dedi, u zot yana yuz oʻgirdilar. Soʻng chap tomonlaridan kelib, xuddi shunday dedi, u zot yana yuz oʻgirdilar. Soʻng u toʻrtinchi marta aytdi. Shunda u zot gʻazablangan holda: «Uni keltir», dedilar-da, uni shunday otdilarki, agar unga tekkanida, boshini yorar yoki jarohatlar edi. Soʻng: «Sizlardan biringiz butun molini keltirib, uni sadaqa qiladi-yu, keyin odamlardan tilanadi. Sadaqa faqat boylik ortidan boʻladi», dedilar. Bu Ibn Rofeʼning hadisidir. Davraqiy ziyoda qildi: «Molingni bizdan ol, bizga unda hojat yoʻq».Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо) айтди: Бир киши Расулуллоҳ ﷺ ҳузурларига баъзи конлардан топган тухумдек олтин билан келди ва: «Ё Расулуллоҳ, буни мендан садақа қилиб олинг, Аллоҳга қасамки, мен бундан бошқасига эга бўлмаган ҳолда тонгга чиқдим», деди. У зот ундан юз ўгирдилар. Сўнг у зотнинг ўнг томонларидан келиб, худди шундай деди, у зот яна юз ўгирдилар. Сўнг чап томонларидан келиб, худди шундай деди, у зот яна юз ўгирдилар. Сўнг у тўртинчи марта айтди. Шунда у зот ғазабланган ҳолда: «Уни келтир», дедилар-да, уни шундай отдиларки, агар унга текканида, бошини ёрар ёки жароҳатлар эди. Сўнг: «Сизлардан бирингиз бутун молини келтириб, уни садақа қилади-ю, кейин одамлардан тиланади. Садақа фақат бойлик ортидан бўлади», дедилар. Бу Ибн Рофеънинг ҳадисидир. Даврақий зиёда қилди: «Молингни биздан ол, бизга унда ҳожат йўқ».