حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، حَدَّثَنَا الصَّلْتُ بْنُ دِينَارٍ، عَنْ عُقْبَةَ بْنِ صُهْبَانَ، قَالَ سَمِعْتُ عُثْمَانَ بْنَ عَفَّانَ، يَقُولُ مَا تَغَنَّيْتُ وَلاَ تَمَنَّيْتُ وَلاَ مَسِسْتُ ذَكَرِي بِيَمِينِي مُنْذُ بَايَعْتُ بِهَا رَسُولَ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ .
Usmon ibn Affon (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Men Rasululloh ﷺ ga oʻsha qoʻlim bilan bayʼat berganimdan buyon na qoʻshiq aytdim, na yolgʻon orzu qildim, na oʻng qoʻlim bilan zakarimni ushladim», dedilar.