حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُسْهِرٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ بُشَيْرِ بْنِ يَسَارٍ، أَنْبَأَنَا سُوَيْدُ بْنُ النُّعْمَانِ الأَنْصَارِيُّ، أَنَّهُمْ خَرَجُوا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ إِلَى خَيْبَرَ حَتَّى إِذَا كَانُوا بِالصَّهْبَاءِ صَلَّى الْعَصْرَ ثُمَّ دَعَا بِأَطْعِمَةٍ فَلَمْ يُؤْتَ إِلاَّ بِسَوِيقٍ فَأَكَلُوا وَشَرِبُوا ثُمَّ دَعَا بِمَاءٍ فَمَضْمَضَ فَاهُ ثُمَّ قَامَ فَصَلَّى بِنَا الْمَغْرِبَ .
Suvayd ibn Nuʼmon al-Ansoriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, ular Rasululloh ﷺ bilan birga Xaybarga chiqishdi. Sahbo degan joyga yetganlarida, u zot asr namozini oʻqidilar, soʻng taom soʻradilar. Ammo saviqdan (qovurilgan un boʻtqasidan) boshqa hech narsa keltirilmadi. Shunda ular yeb-ichishdi. Soʻng u zot suv soʻrab, ogʻizlarini chaydilar, keyin turib bizga shom namozini oʻqib berdilar.