حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بِشْرٍ، حَدَّثَنَا مِسْعَرٌ، عَنْ مُصْعَبِ بْنِ شَيْبَةَ، عَنْ أَبِي حَبِيبِ بْنِ يَعْلَى بْنِ مُنْيَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّهُ أَتَى أُبَىَّ بْنَ كَعْبٍ وَمَعَهُ عُمَرُ فَخَرَجَ عَلَيْهِمَا فَقَالَ إِنِّي وَجَدْتُ مَذْيًا فَغَسَلْتُ ذَكَرِي وَتَوَضَّأْتُ . فَقَالَ عُمَرُ أَوَ يُجْزِئُ ذَلِكَ قَالَ نَعَمْ . قَالَ أَسَمِعْتَهُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ قَالَ نَعَمْ .
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, u Umar bilan birga Ubayy ibn Kaʼbning oldiga keldi. Ubayy ularning yoniga chiqib: «Men maziy koʻrdim, shunda zakarimni yuvib, taharat qildim», dedi. Umar: «Shuning oʻzi kifoya qiladimi?» dedi. U: «Ha», dedi. Umar: «Buni Rasululloh ﷺdan eshitganmisan?» dedi. U: «Ha», dedi.