حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ رُمْحٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ بْنُ سَعْدٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ عَمَّارِ بْنِ يَاسِرٍ، أَنَّهُ قَالَ سَقَطَ عِقْدُ عَائِشَةَ فَتَخَلَّفَتْ لاِلْتِمَاسِهِ فَانْطَلَقَ أَبُو بَكْرٍ إِلَى عَائِشَةَ فَتَغَيَّظَ عَلَيْهَا فِي حَبْسِهَا النَّاسَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ الرُّخْصَةَ فِي التَّيَمُّمِ . قَالَ فَمَسَحْنَا يَوْمَئِذٍ إِلَى الْمَنَاكِبِ . قَالَ فَانْطَلَقَ أَبُو بَكْرٍ إِلَى عَائِشَةَ فَقَالَ مَا عَلِمْتُ إِنَّكِ لَمُبَارَكَةٌ .
Ammor ibn Yosir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Oishaning marjoni tushib qoldi, u uni qidirish uchun ortda qoldi. Abu Bakr Oishaning oldiga kelib, odamlarni ushlab turgani uchun unga gʻazablandi. Shunda Alloh azza va jalla tayammum toʻgʻrisidagi ruxsatni nozil qildi. U aytdi: «Biz oʻsha kuni yelkalargacha masih tortdik». Soʻng Abu Bakr Oishaning oldiga kelib: «Sen muborak ekaningni bilmagan ekanman», dedi.