حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مَيْمُونٍ الرَّقِّيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يَزِيدَ، عَنِ ابْنِ لَهِيعَةَ، عَنْ مُوسَى بْنِ وَرْدَانَ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، عَنْ عُثْمَانَ بْنِ عَفَّانَ، قَالَ كُنْتُ أَبِيعُ التَّمْرَ فِي السُّوقِ فَأَقُولُ كِلْتُ فِي وَسْقِي هَذَا كَذَا . فَأَدْفَعُ أَوْسَاقَ التَّمْرِ بِكَيْلِهِ وَآخُذُ شِفِّي فَدَخَلَنِي مِنْ ذَلِكَ شَىْءٌ فَسَأَلْتُ رَسُولَ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ فَقَالَ " إِذَا سَمَّيْتَ الْكَيْلَ فَكِلْهُ " .
Usmon ibn Affon (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Men bozorda xurmo sotar edim va: ‹Bu tugunimda shuncha oʻlchadim›, deb aytar edim. Xurmo tugunlarini oʻlchagan holimcha berardim va foydamni olardim. Shunda dilimga bu haqda bir narsa (yaʼni shubha) tushdi. Bas, Rasululloh ﷺdan soʻradim. U zot: ‹Oʻlchovni aytganingda, uni oʻlchab ber›, dedilar», dedi.