حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ إِدْرِيسَ، عَنْ حُصَيْنٍ، عَنْ عَامِرٍ، عَنْ عُرْوَةَ الْبَارِقِيِّ، يَرْفَعُهُ قَالَ " الإِبِلُ عِزٌّ لأَهْلِهَا وَالْغَنَمُ بَرَكَةٌ وَالْخَيْرُ مَعْقُودٌ فِي نَوَاصِي الْخَيْلِ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ " .
Urva al-Boriqiy (roziyallohu anhu)dan marfuʼ tarzda rivoyat qilinadi: «Tuya oʻz egalari uchun izzatdir, qoʻy esa barakadir, yaxshilik esa qiyomat kunigacha otlarning peshonalariga tugib qoʻyilgandir», dedilar.