حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ ابْنُ عُلَيَّةَ، عَنْ عُثْمَانَ الْبَتِّيِّ، عَنْ عَبْدِ الْحَمِيدِ بْنِ سَلَمَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَدِّهِ، أَنَّ أَبَوَيْهِ، اخْتَصَمَا إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَحَدُهُمَا كَافِرٌ وَالآخَرُ مُسْلِمٌ فَخَيَّرَهُ فَتَوَجَّهَ إِلَى الْكَافِرِ فَقَالَ " اللَّهُمَّ اهْدِهِ " . فَتَوَجَّهَ إِلَى الْمُسْلِمِ فَقَضَى لَهُ بِهِ .
Abdulhamid ibn Salamaning bobosi (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, uning ota-onasi Paygʻambar ﷺ ning huzurlarida talashib qolishdi. Ulardan biri kofir, ikkinchisi musulmon edi. U zot bolani ixtiyor qildirdilar. Bola kofir tomonga yuz burdi. Shunda u zot: «Ey Alloh, uni hidoyat qilgin!» dedilar. Soʻng bola musulmon tomonga yuz burdi va u zot bolani unga (musulmon ota-onasiga) hukm qildilar.