حَدَّثَنَا حُمَيْدُ بْنُ مَسْعَدَةَ، حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ الْحَارِثِ، أَنْبَأَنَا سَعِيدٌ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ حَبِيبِ بْنِ سَالِمٍ، قَالَ أُتِيَ النُّعْمَانُ بْنُ بَشِيرٍ بِرَجُلٍ غَشَى جَارِيَةَ امْرَأَتِهِ فَقَالَ لاَ أَقْضِي فِيهَا إِلاَّ بِقَضَاءِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . قَالَ إِنْ كَانَتْ أَحَلَّتْهَا لَهُ جَلَدْتُهُ مِائَةً وَإِنْ لَمْ تَكُنْ أَذِنَتْ لَهُ رَجَمْتُهُ .
Nuʼmon ibn Bashir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Uning huzuriga xotinining choʻrisiga qoʻshilgan bir kishi keltirildi. U: «Men bu haqda Rasululloh ﷺ ning hukmlaridan boshqasi bilan hukm qilmayman. Agar (xotini) uni bunga halol qilgan boʻlsa, unga yuz darra uraman, agar izn bermagan boʻlsa, uni toshboʻron qilaman», dedi.