حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّ حَفْصَةَ، زَوْجَ النَّبِيِّ ـ صلى الله عليه وسلم ـ قَالَتْ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا شَأْنُ النَّاسِ حَلُّوا وَلَمْ تَحِلَّ أَنْتَ مِنْ عُمْرَتِكَ قَالَ " إِنِّي لَبَّدْتُ رَأْسِي وَقَلَّدْتُ هَدْيِي فَلاَ أَحِلُّ حَتَّى أَنْحَرَ " .
Hafsa (roziyallohu anho)dan — Nabiy ﷺ ning ayollari — rivoyat qilinadi: «Men: ‹Ey Rasululloh, odamlarga nima boʻlyaptiki, ular ehromdan chiqdilar, siz esa umrangizdan ehromdan chiqmadingiz?› dedim. U zot: ‹Men boshimni yogʻlab yopishtirdim va qurbonligimga marjon osdim, shuning uchun qurbonlik qilmagunimcha ehromdan chiqmayman›, dedilar», dedi.