حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عُثْمَانَ بْنِ سَعِيدِ بْنِ كَثِيرِ بْنِ دِينَارٍ الْحِمْصِيُّ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عِرْقٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ النُّعْمَانِ بْنِ بَشِيرٍ، قَالَ أُهْدِيَ لِلنَّبِيِّ ـ صلى الله عليه وسلم ـ عِنَبٌ مِنَ الطَّائِفِ فَدَعَانِي فَقَالَ " خُذْ هَذَا الْعُنْقُودَ فَأَبْلِغْهُ أُمَّكَ " . فَأَكَلْتُهُ قَبْلَ أَنْ أُبْلِغَهُ إِيَّاهَا فَلَمَّا كَانَ بَعْدَ لَيَالٍ قَالَ لِي " مَا فَعَلَ الْعُنْقُودُ هَلْ أَبْلَغْتَهُ أُمَّكَ " . قُلْتُ لاَ . قَالَ فَسَمَّانِي غُدَرَ .
Nuʼmon ibn Bashir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U kishi dedi: «Nabiy ﷺga Toifdan uzum hadya qilindi. U zot meni chaqirib: ‹Mana bu shingilni ol va onangga yetkaz›, dedilar. Men uni onamga yetkazmasdan oldin yeb qoʻydim. Bir necha kecha oʻtgach, u zot menga: ‹Shingil nima boʻldi, onangga yetkazdingmi?› dedilar. Men: ‹Yoʻq›, dedim. Shunda u zot meni xiyonatchi deb ataydilar».