حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، عَنْ مَيْمُونَةَ، أَنَّ شَاةً، لِمَوْلاَةِ مَيْمُونَةَ مَرَّ بِهَا - يَعْنِي النَّبِيَّ ـ صلى الله عليه وسلم ـ - قَدْ أُعْطِيَتْهَا مِنَ الصَّدَقَةِ مَيْتَةً فَقَالَ " هَلاَّ أَخَذُوا إِهَابَهَا فَدَبَغُوهُ فَانْتَفَعُوا بِهِ " . فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّهَا مَيْتَةٌ . قَالَ " إِنَّمَا حَرُمَ أَكْلُهَا " .
Maymuna (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadiki, Maymunaning bir ozod qilingan choʻrisiga sadaqa tarzida berilgan qoʻy oʻlib qolgan edi. Nabiy ﷺ uning yonidan oʻtib: «Nega uning terisini olib, oshlab, undan foydalanmadilar?» dedilar. Ular: «Ey Rasululloh, u oʻlaksa-ku», dedilar. U zot: «Faqat uni yeyish harom qilingan, xolos», dedilar.