حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ قَدِمَ نَاسٌ مِنَ الأَعْرَابِ عَلَى النَّبِيِّ ـ صلى الله عليه وسلم ـ فَقَالُوا أَتُقَبِّلُونَ صِبْيَانَكُمْ قَالُوا نَعَمْ . فَقَالُوا لَكِنَّا وَاللَّهِ مَا نُقَبِّلُ . فَقَالَ النَّبِيُّ ـ صلى الله عليه وسلم ـ " وَأَمْلِكُ أَنْ كَانَ اللَّهُ قَدْ نَزَعَ مِنْكُمُ الرَّحْمَةَ " .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Aʼrobiylardan bir necha kishi Nabiy ﷺ huzuriga kelib: «Sizlar bolalaringizni oʻpasizlarmi?» deyishdi. Sahobalar: «Ha», deyishdi. Ular: «Lekin biz, Allohga qasamki, oʻpmaymiz», deyishdi. Shunda Nabiy ﷺ: «Alloh sizlarning qalbingizdan rahmni tortib olgan boʻlsa, men qoʻlimdan nima kelardi?» dedilar.