حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرٍ، حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ، عَنْ يَعْلَى بْنِ عَطَاءٍ، عَنْ وَكِيعِ بْنِ عُدُسٍ الْعُقَيْلِيِّ، عَنْ عَمِّهِ أَبِي رَزِينٍ، أَنَّهُ سَمِعَ النَّبِيَّ ـ صلى الله عليه وسلم ـ يَقُولُ " الرُّؤْيَا عَلَى رِجْلِ طَائِرٍ مَا لَمْ تُعْبَرْ فَإِذَا عُبِرَتْ وَقَعَتْ " . قَالَ " وَالرُّؤْيَا جُزْءٌ مِنْ سِتَّةٍ وَأَرْبَعِينَ جُزْءًا مِنَ النُّبُوَّةِ " . قَالَ وَأَحْسِبُهُ قَالَ " لاَ يَقُصُّهَا إِلاَّ عَلَى وَادٍّ أَوْ ذِي رَأْىٍ " .
Abu Razin (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U Nabiy ﷺning: «Tush taʼbir qilinmaguncha qushning oyogʻida turadi, taʼbir qilinsa esa roʻyobga chiqadi», deyayotganlarini eshitdi. Yana: «Tush paygʻambarlikning qirq oltidan bir boʻlagidir», dedilar. Roviy aytadi: Menimcha, u zot: «Kishi uni faqat oʻzi sevgan yoki fikr egasi boʻlgan kishigagina aytsin», dedilar.