حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنْ عَاصِمٍ، عَنْ مَوْلَى أَبِي رُهْمٍ، - وَاسْمُهُ عُبَيْدٌ - أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ، لَقِيَ امْرَأَةً مُتَطَيِّبَةً تُرِيدُ الْمَسْجِدَ فَقَالَ يَا أَمَةَ الْجَبَّارِ أَيْنَ تُرِيدِينَ قَالَتِ الْمَسْجِدَ قَالَ وَلَهُ تَطَيَّبْتِ قَالَتْ نَعَمْ . قَالَ فَإِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ يَقُولُ " أَيُّمَا امْرَأَةٍ تَطَيَّبَتْ ثُمَّ خَرَجَتْ إِلَى الْمَسْجِدِ لَمْ تُقْبَلْ لَهَا صَلاَةٌ حَتَّى تَغْتَسِلَ " .
Abu Hurayra (roziyallohu anhu) masjidga bormoqchi boʻlgan atir surkangan bir ayolga uchrab qoldi va: «Ey Jabborning kanizagi, qayoqqa bormoqchisan?», dedi. U: «Masjidga», dedi. U: «Shuning uchun atir surkandingmi?», dedi. U ayol: «Ha», dedi. U: «Men Rasululloh ﷺdan: ‹Qaysi bir ayol atir surkanib, soʻng masjidga chiqib borsa, gʻusl qilmagunicha uning namozi qabul boʻlmaydi›, deganlarini eshitganman», dedi.