حَدَّثَنَا نَصْرُ بْنُ عَلِيٍّ الْجَهْضَمِيُّ، وَمُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، قَالاَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ، حَدَّثَنَا حُمَيْدٌ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ لَمَّا كَانَ يَوْمُ أُحُدٍ كُسِرَتْ رَبَاعِيَةُ رَسُولِ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ وَشُجَّ فَجَعَلَ الدَّمُ يَسِيلُ عَلَى وَجْهِهِ وَجَعَلَ يَمْسَحُ الدَّمَ عَنْ وَجْهِهِ وَيَقُولُ " كَيْفَ يُفْلِحُ قَوْمٌ خَضَبُوا وَجْهَ نَبِيِّهِمْ بِالدَّمِ وَهُوَ يَدْعُوهُمْ إِلَى اللَّهِ " . فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ {لَيْسَ لَكَ مِنَ الأَمْرِ شَىْءٌ} .
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U shunday dedi: «Uhud kuni Rasululloh ﷺning old tishlari sindi va boshlari yarilandi. Qon yuzlari boʻylab oqa boshladi, u zot yuzlaridan qonni artar va: ‹Paygʻambarining yuzini qonga boʻyagan qavm qanday najot topadi, holbuki u ularni Allohga chaqirmoqda?!› der edilar. Shunda Alloh azza va jalla: {Bu ishda sen uchun hech narsa yoʻq} (Oli Imron 128) ni nozil qildi.»