حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْحَكَمِ بْنِ أَبِي زِيَادٍ، حَدَّثَنَا سَيَّارٌ، حَدَّثَنَا جَعْفَرٌ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ، : أَنَّ النَّبِيَّ ـ صلى الله عليه وسلم ـ دَخَلَ عَلَى شَابٍّ وَهُوَ فِي الْمَوْتِ فَقَالَ : " كَيْفَ تَجِدُكَ " . قَالَ : أَرْجُو اللَّهَ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَأَخَافُ ذُنُوبِي . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ : " لاَ يَجْتَمِعَانِ فِي قَلْبِ عَبْدٍ فِي مِثْلِ هَذَا الْمَوْطِنِ إِلاَّ أَعْطَاهُ اللَّهُ مَا يَرْجُو وَآمَنَهُ مِمَّا يَخَافُ " .
Anas (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ oʻlim toʻshagida yotgan bir yigitning huzuriga kirib: «Oʻzingni qanday his qilyapsan?» dedilar. U: «Ey Allohning Rasuli, Allohdan umid qilaman va gunohlarimdan qoʻrqaman», dedi. Shunda Rasululloh ﷺ: «Bunday holatda banda qalbida bu ikkisi (umid va qoʻrquv) jamlansa, Alloh unga umid qilgan narsasini beradi va qoʻrqqan narsasidan omon qiladi», dedilar.