حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ بْنُ الضَّحَّاكِ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ عَيَّاشٍ، حَدَّثَنَا صَفْوَانُ بْنُ عَمْرٍو، عَنْ يَزِيدَ بْنِ خُمَيْرٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ بُسْرٍ، أَنَّهُ خَرَجَ مَعَ النَّاسِ يَوْمَ فِطْرٍ أَوْ أَضْحًى فَأَنْكَرَ إِبْطَاءَ الإِمَامِ وَقَالَ إِنْ كُنَّا لَقَدْ فَرَغْنَا سَاعَتَنَا هَذِهِ وَذَلِكَ حِينَ التَّسْبِيحِ .
Abdulloh ibn Busr (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, u Fitr yoki Azho kunida odamlar bilan (namozgohga) chiqdi va imomning kechikkanini yoqtirmay: «Biz bu paytimizda (namozdan) allaqachon boʻshab boʻlgan boʻlardik», dedi. Bu esa tasbeh (nafl namoz) vaqti edi.