حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ ابْنُ عُلَيَّةَ، عَنْ بُرْدِ بْنِ سِنَانٍ، عَنْ عُبَادَةَ بْنِ نُسَىٍّ، عَنْ غُضَيْفِ بْنِ الْحَارِثِ، قَالَ أَتَيْتُ عَائِشَةَ فَقُلْتُ أَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ يَجْهَرُ بِالْقُرْآنِ أَوْ يُخَافِتُ بِهِ قَالَتْ رُبَّمَا جَهَرَ وَرُبَّمَا خَافَتَ . قُلْتُ اللَّهُ أَكْبَرُ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي جَعَلَ فِي هَذَا الأَمْرِ سَعَةً .
Gʻudayf ibn Horis aytdi: Oisha (roziyallohu anho)ning oldilariga kelib: «Rasululloh ﷺ Qurʼonni ovoz chiqarib oʻqirmidilar yoki pastroq ovozda oʻqirmidilar?» dedim. U: «Baʼzan ovoz chiqarib, baʼzan pastroq ovozda oʻqirdilar», dedi. Men: «Allohu akbar! Bu ishda kenglik ato etgan Allohga hamd boʻlsin», dedim.