حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ عَبْدَةَ، أَنْبَأَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، حَدَّثَنَا يَحْيَى أَبُو الْمُعَلَّى، عَنِ الْحَسَنِ الْعُرَنِيِّ، قَالَ ذُكِرَ عِنْدَ ابْنِ عَبَّاسٍ مَا يَقْطَعُ الصَّلاَةَ فَذَكَرُوا الْكَلْبَ وَالْحِمَارَ وَالْمَرْأَةَ فَقَالَ مَا تَقُولُونَ فِي الْجَدْىِ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ كَانَ يُصَلِّي يَوْمًا فَذَهَبَ جَدْىٌ يَمُرُّ بَيْنَ يَدَيْهِ فَبَادَرَهُ رَسُولُ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ الْقِبْلَةَ .
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Uning huzurida namozni nima buzishi haqida gap boʻldi. Odamlar it, eshak va ayolni zikr qilishdi. Shunda u: «Uloqcha (echki bolasi) haqida nima deysizlar? Rasululloh ﷺ bir kuni namoz oʻqiyotgan edilar, bir uloqcha kelib roʻparalaridan oʻtmoqchi boʻldi, shunda Rasululloh ﷺ qiblaga tomon oldindan siljib oldilar», dedi.