حَدَّثَنَا مُحْرِزُ بْنُ سَلَمَةَ الْعَدَنِيُّ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ حَرْمَلَةَ، عَنْ أَبِي عَلِيٍّ الْهَمْدَانِيِّ، أَنَّهُ خَرَجَ فِي سَفِينَةٍ فِيهَا عُقْبَةُ بْنُ عَامِرٍ الْجُهَنِيُّ فَحَانَتْ صَلاَةٌ مِنَ الصَّلَوَاتِ فَأَمَرْنَاهُ أَنْ يَؤُمَّنَا وَقُلْنَا لَهُ إِنَّكَ أَحَقُّنَا بِذَلِكَ أَنْتَ صَاحِبُ رَسُولِ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ فَأَبَى فَقَالَ إِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ يَقُولُ " مَنْ أَمَّ النَّاسَ فَأَصَابَ، فَالصَّلاَةُ لَهُ وَلَهُمْ، وَمَنِ انْتَقَصَ مِنْ ذَلِكَ شَيْئًا فَعَلَيْهِ، وَلاَ عَلَيْهِمْ " .
Uqba ibn Omir al-Juhaniy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bir kemada u ham bor edi. Namozlardan biri vaqti kirganda, biz undan bizga imomlik qilishini soʻrab: «Sen bunga eng haqlimizsan, sen Rasululloh ﷺning sahobasisan», dedik. Ammo u bosh tortib: «Men Rasululloh ﷺ: ‹Kim odamlarga imomlik qilib, buni toʻgʻri bajarsa, namoz uning uchun ham, ular uchun ham (savob) boʻladi. Kim undan biror narsani kamaytirsa, u oʻz zimmasidadir, ularga esa (ziyon) yoʻqdir›, deganlarini eshitganman», dedi.