حَدَّثَنَا هَنَّادُ بْنُ السَّرِيِّ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ كَهْمَسِ بْنِ الْحَسَنِ، عَنِ ابْنِ بُرَيْدَةَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ جَاءَتْ فَتَاةٌ إِلَى النَّبِيِّ ـ صلى الله عليه وسلم ـ فَقَالَتْ إِنَّ أَبِي زَوَّجَنِي ابْنَ أَخِيهِ لِيَرْفَعَ بِي خَسِيسَتَهُ . قَالَ فَجَعَلَ الأَمْرَ إِلَيْهَا . فَقَالَتْ قَدْ أَجَزْتُ مَا صَنَعَ أَبِي وَلَكِنْ أَرَدْتُ أَنْ تَعْلَمَ النِّسَاءُ أَنْ لَيْسَ إِلَى الآبَاءِ مِنَ الأَمْرِ شَىْءٌ .
Burayda (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bir qiz Paygʻambar ﷺ huzurlariga kelib: «Otam meni ozod boʻlishi uchun (yaʼni oʻz mavqeini koʻtarishi uchun) ukasining oʻgʻliga turmushga berdi», dedi. U zot bu ishni qizning oʻz ixtiyoriga topshirdilar. Shunda qiz: «Otam qilgan ishga rozi boʻldim, lekin men ayollar otalarning bu ishda hech qanday haqqi yoʻqligini bilishlarini istadim», dedi.