حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ عَبْدَةَ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، حَدَّثَنَا ثَابِتٌ، وَعَبْدُ الْعَزِيزِ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ صَارَتْ صَفِيَّةُ لِدِحْيَةَ الْكَلْبِيِّ ثُمَّ صَارَتْ لِرَسُولِ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ بَعْدُ فَتَزَوَّجَهَا وَجَعَلَ عِتْقَهَا صَدَاقَهَا . قَالَ حَمَّادٌ فَقَالَ عَبْدُ الْعَزِيزِ لِثَابِتٍ يَا أَبَا مُحَمَّدٍ أَنْتَ سَأَلْتَ أَنَسًا مَا أَمْهَرَهَا قَالَ أَمْهَرَهَا نَفْسَهَا .
Anas (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Safiyya (avval) Dihya al-Kalbiyning ulushiga tushdi, soʻng u Rasululloh ﷺga oʻtdi. U zot uni ozod qilib, ozod qilinishini uning mahri qildilar va unga uylandilar». Sobitdan «Anasdan uning mahri nima boʻlganini soʻraganmiding?» deb soʻralganda, u: «Uning oʻzini ozod qilishni mahri qildilar», dedi.