وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَمِّهِ أَبِي سُهَيْلٍ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ، كَتَبَ إِلَى أَبِي مُوسَى أَنْ صَلِّ الظُّهْرَ، إِذَا زَاغَتِ الشَّمْسُ وَالْعَصْرَ وَالشَّمْسُ بَيْضَاءُ نَقِيَّةٌ قَبْلَ أَنْ يَدْخُلَهَا صُفْرَةٌ وَالْمَغْرِبَ إِذَا غَرَبَتِ الشَّمْسُ وَأَخِّرِ الْعِشَاءَ مَا لَمْ تَنَمْ وَصَلِّ الصُّبْحَ وَالنُّجُومُ بَادِيَةٌ مُشْتَبِكَةٌ وَاقْرَأْ فِيهَا بِسُورَتَيْنِ طَوِيلَتَيْنِ مِنَ الْمُفَصَّلِ .
Umar ibn Xattob (roziyallohu anhu) Abu Musoga shunday deb yozdi: «Peshinni quyosh ogʻganda oʻqi; asrni quyosh oq va tiniq, unga sargʻishlik kirmasidan avval; shomni quyosh botganda; xuftonni uxlab qolmaganingcha kechiktir; bomdodni esa yulduzlar koʻrinib, bir-biriga chirmashib turgan paytda oʻqi va unda mufassaldan ikkita uzun sura oʻqi».