وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ قَالَ إِنَّمَا أُنْزِلَتْ هَذِهِ الآيَةُ {وَلاَ تَجْهَرْ بِصَلاَتِكَ وَلاَ تُخَافِتْ بِهَا وَابْتَغِ بَيْنَ ذَلِكَ سَبِيلاً} فِي الدُّعَاءِ . قَالَ يَحْيَى وَسُئِلَ مَالِكٌ عَنِ الدُّعَاءِ فِي الصَّلاَةِ الْمَكْتُوبَةِ فَقَالَ لاَ بَأْسَ بِالدُّعَاءِ فِيهَا .
Hishom ibn Urva otasidan rivoyat qilishicha, u shunday dedi: «Bu oyat: {Namozingda (qiroatni) baland ovoz bilan ham oʻqima, uni pasaytirib ham yuborma, balki shu ikkisi orasidagi yoʻlni izla} (Isro, 110) — duo haqida nozil boʻlgan». Yahyo aytdi: Molikdan farz namozida duo qilish haqida soʻralganda, u: «Unda duo qilishda zarar yoʻq», dedi.