وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ أَيُّوبَ بْنِ أَبِي تَمِيمَةَ السَّخْتِيَانِيِّ، أَنَّ عُمَرَ بْنَ عَبْدِ الْعَزِيزِ، كَتَبَ فِي مَالٍ قَبَضَهُ بَعْضُ الْوُلاَةِ ظُلْمًا يَأْمُرُ بِرَدِّهِ إِلَى أَهْلِهِ وَيُؤْخَذُ زَكَاتُهُ لِمَا مَضَى مِنَ السِّنِينَ ثُمَّ عَقَّبَ بَعْدَ ذَلِكَ بِكِتَابٍ أَنْ لاَ يُؤْخَذُ مِنْهُ إِلاَّ زَكَاةٌ وَاحِدَةٌ فَإِنَّهُ كَانَ ضِمَارًا .
Ayyub ibn Abu Tamima as-Saxtiyoniy (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Umar ibn Abdulaziz (rahimahulloh) baʼzi voliylar zulm bilan qoʻlga kiritgan bir mol haqida yozib, uni egasiga qaytarishga va oʻtib ketgan yillar uchun uning zakotini olishga buyurdi. Soʻng bundan keyin yana bir maktub bilan: undan faqat bitta zakot olinsin, deb (buyurdi) — chunki u (egasidan) uzoqda, qoʻldan chiqqan (dimor) mol edi.