حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنْ أَخِيهِ، خَالِدِ بْنِ أَسْلَمَ أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ، أَفْطَرَ ذَاتَ يَوْمٍ فِي رَمَضَانَ فِي يَوْمٍ ذِي غَيْمٍ وَرَأَى أَنَّهُ قَدْ أَمْسَى وَغَابَتِ الشَّمْسُ . فَجَاءَهُ رَجُلٌ فَقَالَ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ طَلَعَتِ الشَّمْسُ . فَقَالَ عُمَرُ الْخَطْبُ يَسِيرٌ وَقَدِ اجْتَهَدْنَا . قَالَ مَالِكٌ يُرِيدُ بِقَوْلِهِ الْخَطْبُ يَسِيرٌ الْقَضَاءَ فِيمَا نُرَى - وَاللَّهُ أَعْلَمُ - وَخِفَّةَ مَؤُونَتِهِ وَيَسَارَتِهِ يَقُولُ نَصُومُ يَوْمًا مَكَانَهُ .
Zayd ibn Aslam — akasi Xolid ibn Aslamdan rivoyat qilishicha, Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu) bir kuni Ramazonda bulutli kunda kech kirib, quyosh botdi deb oʻylab, iftor qildi. Soʻng uning oldiga bir kishi kelib: «Ey amir al-muʼminin, quyosh chiqib qoldi!», dedi. Umar: «Ish yengil, biz ijtihod qilgan edik», dedi. Molik aytdi: «Uning ‹ish yengil› degan soʻzi bilan — bizningcha, Alloh yaxshi biluvchi — qazoni, uning yukining yengilligi va osonligini nazarda tutdi. U: ‹Uning oʻrniga bir kun roʻza tutamiz›, demoqchi edi».