حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، أَنَّهُ بَلَغَهُ أَنَّ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ، كَبِرَ حَتَّى كَانَ لاَ يَقْدِرُ عَلَى الصِّيَامِ فَكَانَ يَفْتَدِي . قَالَ مَالِكٌ وَلاَ أَرَى ذَلِكَ وَاجِبًا وَأَحَبُّ إِلَىَّ أَنْ يَفْعَلَهُ إِذَا كَانَ قَوِيًّا عَلَيْهِ فَمَنْ فَدَى فَإِنَّمَا يُطْعِمُ مَكَانَ كُلِّ يَوْمٍ مُدًّا بِمُدِّ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم .
Molikka yetib kelishicha, Anas ibn Molik (roziyallohu anhu) shu qadar keksayib qoldiki, roʻza tutishga qodir boʻlmay qoldi, shunda u fidya toʻlar edi. Molik aytdi: «Men buni vojib deb bilmayman, ammo menga eng maʼqul boʻlgani — kishi (roʻzaga) kuchi yetganda uni tutishidir. Kim fidya toʻlasa, har bir kun evaziga Nabiy ﷺ ning muddi bilan bir mudd (taom) yedirsin».