حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، أَنَّهُ سَمِعَهُ وَرَجُلٌ، يَسْأَلُهُ فَقَالَ إِنِّي لأَجِدُ الْبَلَلَ وَأَنَا أُصَلِّي، أَفَأَنْصَرِفُ فَقَالَ لَهُ سَعِيدٌ لَوْ سَالَ عَلَى فَخِذِي مَا انْصَرَفْتُ حَتَّى أَقْضِيَ صَلاَتِي .
Yahyo ibn Said (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, u Said ibn Musayyabni eshitib turganida, bir kishi undan soʻrab: «Men namoz oʻqiyotganimda nam (suyuqlik) sezaman, (namozdan) chiqaymi?» dedi. Said unga: «Agar u sonimga oqib tushsa ham, namozimni ado etib boʻlmagunimcha (namozdan) chiqmagan boʻlardim», dedi.