وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ سَعْدِ بْنِ أَبِي وَقَّاصٍ، عَنْ مُصْعَبِ بْنِ سَعْدِ بْنِ أَبِي وَقَّاصٍ، أَنَّهُ قَالَ كُنْتُ أُمْسِكُ الْمُصْحَفَ عَلَى سَعْدِ بْنِ أَبِي وَقَّاصٍ فَاحْتَكَكْتُ فَقَالَ سَعْدٌ لَعَلَّكَ مَسِسْتَ ذَكَرَكَ قَالَ فَقُلْتُ نَعَمْ . فَقَالَ قُمْ فَتَوَضَّأْ فَقُمْتُ فَتَوَضَّأْتُ ثُمَّ رَجَعْتُ .
Musʼab ibn Saʼd ibn Abu Vaqqos (rahimahulloh) aytdi: «Men Saʼd ibn Abu Vaqqos (roziyallohu anhu)ga Mushafni ushlab (tutib) turgan edim, (baʼzi yerimni) qashidim. Saʼd: ‹Zakaringni (avratingni) ushlagandirsan?› dedi. Men: ‹Ha›, dedim. U: ‹Turib tahorat ol›, dedi. Shunda men turib tahorat oldim, soʻng qaytib keldim».