وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَامِرِ بْنِ رَبِيعَةَ، قَالَ رَأَيْتُ عُثْمَانَ بْنَ عَفَّانَ بِالْعَرْجِ وَهُوَ مُحْرِمٌ فِي يَوْمٍ صَائِفٍ قَدْ غَطَّى وَجْهَهُ بِقَطِيفَةِ أُرْجُوَانٍ ثُمَّ أُتِيَ بِلَحْمِ صَيْدٍ فَقَالَ لأَصْحَابِهِ كُلُوا . فَقَالُوا أَوَلاَ تَأْكُلُ أَنْتَ فَقَالَ إِنِّي لَسْتُ كَهَيْئَتِكُمْ إِنَّمَا صِيدَ مِنْ أَجْلِي .
Abdulloh ibn Omir ibn Rabiʼa (rahimahulloh) aytdi: «Men Usmon ibn Affon (roziyallohu anhu)ni Arajda, issiq bir kuni ehromda koʻrdim — u yuzini qizil jun choyshab bilan yopib olgan edi. Soʻng unga ov goʻshti keltirildi. U hamrohlariga: ‹Yenglar›, dedi. Ular: ‹Oʻzingiz yemaysizmi?› deyishdi. U: ‹Men sizlarning holatingizda emasman, u faqat men uchun ov qilingan›, dedi».