حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، أَنَّهُ قَالَ الْمُحْصَرُ بِمَرَضٍ لاَ يَحِلُّ حَتَّى يَطُوفَ بِالْبَيْتِ وَيَسْعَى بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ فَإِذَا اضْطُرَّ إِلَى لُبْسِ شَىْءٍ مِنَ الثِّيَابِ الَّتِي لاَ بُدَّ لَهُ مِنْهَا أَوِ الدَّوَاءِ صَنَعَ ذَلِكَ وَافْتَدَى .
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) aytdi: «Kasallik sababli toʻsilib qolgan kishi Baytni tavof qilib, Safo bilan Marva orasida saʼy qilmaguncha ehromdan halol boʻlmaydi. Agar oʻziga zarur boʻlgan biror kiyimni kiyishga yoki dori ishlatishga majbur boʻlsa, buni qiladi va fidya toʻlaydi».