حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ حُمَيْدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ، أَنَّ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ عَبْدٍ الْقَارِيَّ، أَخْبَرَهُ أَنَّهُ، طَافَ بِالْبَيْتِ مَعَ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ بَعْدَ صَلاَةِ الصُّبْحِ فَلَمَّا قَضَى عُمَرُ طَوَافَهُ نَظَرَ فَلَمْ يَرَ الشَّمْسَ طَلَعَتْ فَرَكِبَ حَتَّى أَنَاخَ بِذِي طُوًى فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ .
Abdurahmon ibn Abd al-Qoriy (rahimahulloh) xabar berishicha, u Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu) bilan birga bomdod namozidan keyin Baytni (Kaʼbani) tavof qildi. Umar tavofini tugatgach, qarab, quyoshning hali chiqmaganini koʻrdi. Shunda u ulovga minib, Zu Tuvoga borib tuyasini choʻktirdi va ikki rakaat (namoz) oʻqidi.