وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ الْمَكِّيِّ، أَنَّ أَبَا مَاعِزٍ الأَسْلَمِيَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ سُفْيَانَ، أَخْبَرَهُ أَنَّهُ، كَانَ جَالِسًا مَعَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ فَجَاءَتْهُ امْرَأَةٌ تَسْتَفْتِيهِ فَقَالَتْ إِنِّي أَقْبَلْتُ أُرِيدُ أَنْ أَطُوفَ بِالْبَيْتِ حَتَّى إِذَا كُنْتُ بِبَابِ الْمَسْجِدِ هَرَقْتُ الدِّمَاءَ فَرَجَعْتُ حَتَّى ذَهَبَ ذَلِكَ عَنِّي ثُمَّ أَقْبَلْتُ حَتَّى إِذَا كُنْتُ عِنْدَ بَابِ الْمَسْجِدِ هَرَقْتُ الدِّمَاءَ فَرَجَعْتُ حَتَّى ذَهَبَ ذَلِكَ عَنِّي ثُمَّ أَقْبَلْتُ حَتَّى إِذَا كُنْتُ عِنْدَ بَابِ الْمَسْجِدِ هَرَقْتُ الدِّمَاءَ . فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ إِنَّمَا ذَلِكَ رَكْضَةٌ مِنَ الشَّيْطَانِ فَاغْتَسِلِي ثُمَّ اسْتَثْفِرِي بِثَوْبٍ ثُمَّ طُوفِي .
Abu Moiz al-Aslamiy Abdulloh ibn Sufyon (rahimahulloh) xabar berishicha, u Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) bilan oʻtirgan edi, unga bir ayol fatvo soʻrab keldi va: «Men Baytni tavof qilmoqchi boʻlib yoʻlga chiqdim, masjid darvozasiga yetganimda qonim keldi, shunda u (qon) mendan ketguncha qaytdim. Soʻng yana keldim, masjid darvozasiga yetganimda yana qonim keldi, u mendan ketguncha yana qaytdim. Soʻng yana keldim, masjid darvozasiga yetganimda yana qonim keldi», dedi. Shunda Abdulloh ibn Umar: «Bu — shaytonning bir turtkisi, xolos. Gʻusl qilgin, soʻng bir mato bilan (avrat joyingni) bogʻlab, keyin tavof qilgin», dedi.