حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ صَدَقَةَ بْنِ يَسَارٍ الْمَكِّيِّ، أَنَّ رَجُلاً، مِنْ أَهْلِ الْيَمَنِ جَاءَ إِلَى عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ وَقَدْ ضَفَرَ رَأْسَهُ فَقَالَ يَا أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ إِنِّي قَدِمْتُ بِعُمْرَةٍ مُفْرَدَةٍ . فَقَالَ لَهُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ لَوْ كُنْتُ مَعَكَ أَوْ سَأَلْتَنِي لأَمَرْتُكَ أَنْ تَقْرِنَ . فَقَالَ الْيَمَانِيُّ قَدْ كَانَ ذَلِكَ . فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ خُذْ مَا تَطَايَرَ مِنْ رَأْسِكَ وَأَهْدِ . فَقَالَتِ امْرَأَةٌ مِنْ أَهْلِ الْعِرَاقِ مَا هَدْيُهُ يَا أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ فَقَالَ هَدْيُهُ . فَقَالَتْ لَهُ مَا هَدْيُهُ فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ لَوْ لَمْ أَجِدْ إِلاَّ أَنْ أَذْبَحَ شَاةً لَكَانَ أَحَبَّ إِلَىَّ مِنْ أَنْ أَصُومَ .
Sadaqa ibn Yasor al-Makkiy (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Yamanlik bir kishi boshini oʻrgan (soch oʻrgan) holda Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)ning oldiga kelib: ‹Ey Abu Abdurrahmon, men yakka umra (umra mufrada) qilib keldim›, dedi. Abdulloh ibn Umar unga: ‹Agar sen bilan birga boʻlganimda yoki mendan soʻraganingda, senga qiron qilishni (haj bilan umrani birga) buyurgan boʻlardim›, dedi. Yamanlik: ‹Endi shu boʻlib boʻldi›, dedi. Abdulloh ibn Umar: ‹Boshingdan chiqib turgan (soch)ni olgin va jonliq soʻygin›, dedi. Iroqlik bir ayol: ‹Ey Abu Abdurrahmon, uning hadiyi nima?› dedi. U: ‹Uning hadiyi›, dedi. Ayol unga: ‹Uning hadiyi nima?› dedi. Abdulloh ibn Umar: ‹Agar soʻyishga bir qoʻydan boshqa narsa topmasam ham, bu menga roʻza tutishimdan koʻra sevimliroqdir›, dedi.