وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ، أَنَّ رَجُلاً، أَتَى الْقَاسِمَ بْنَ مُحَمَّدٍ فَقَالَ إِنِّي أَفَضْتُ وَأَفَضْتُ مَعِي بِأَهْلِي ثُمَّ عَدَلْتُ إِلَى شِعْبٍ فَذَهَبْتُ لأَدْنُوَ مِنْ أَهْلِي فَقَالَتْ إِنِّي لَمْ أُقَصِّرْ مِنْ شَعَرِي بَعْدُ فَأَخَذْتُ مِنْ شَعَرِهَا بِأَسْنَانِي ثُمَّ وَقَعْتُ بِهَا فَضَحِكَ الْقَاسِمُ وَقَالَ مُرْهَا فَلْتَأْخُذْ مِنْ شَعَرِهَا بِالْجَلَمَيْنِ . قَالَ مَالِكٌ أَسْتَحِبُّ فِي مِثْلِ هَذَا أَنْ يُهْرِقَ دَمًا وَذَلِكَ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَبَّاسٍ قَالَ مَنْ نَسِيَ مِنْ نُسُكِهِ شَيْئًا فَلْيُهْرِقْ دَمًا .
Rabia ibn Abu Abdurrahmon (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Bir kishi Qosim ibn Muhammad (rahimahulloh)ning oldiga kelib dedi: «Men ifoza tavofini qildim, ayolim ham men bilan birga qildi. Soʻng men bir togʻ yoʻliga burilib, ayolimga yaqinlashmoqchi boʻldim. U: ‹Men hali sochimni kaltalatmadim›, dedi. Shunda men uning sochidan tishim bilan (bir oz) uzib oldim, soʻng u bilan yaqinlik qildim». Qosim kulib dedi: «Unga buyur, sochini qaychi bilan olsin». Molik aytdi: «Men bunga oʻxshash holatda qon toʻkishni (jonliq soʻyishni) mustahab sanayman, chunki Abdulloh ibn Abbos (roziyallohu anhumo): ‹Kim oʻz ibodatidan (manosikdan) biror narsani unutsa, qon toʻksin›, degan».