وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ مُوسَى بْنِ عُقْبَةَ، عَنْ كُرَيْبٍ، مَوْلَى ابْنِ عَبَّاسٍ عَنْ أُسَامَةَ بْنِ زَيْدٍ، أَنَّهُ سَمِعَهُ يَقُولُ دَفَعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ عَرَفَةَ حَتَّى إِذَا كَانَ بِالشِّعْبِ نَزَلَ فَبَالَ فَتَوَضَّأَ فَلَمْ يُسْبِغِ الْوُضُوءَ فَقُلْتُ لَهُ الصَّلاَةَ يَا رَسُولَ اللَّهِ . فَقَالَ " الصَّلاَةُ أَمَامَكَ " . فَرَكِبَ فَلَمَّا جَاءَ الْمُزْدَلِفَةَ نَزَلَ فَتَوَضَّأَ فَأَسْبَغَ الْوُضُوءَ ثُمَّ أُقِيمَتِ الصَّلاَةُ فَصَلَّى الْمَغْرِبَ ثُمَّ أَنَاخَ كُلُّ إِنْسَانٍ بَعِيرَهُ فِي مَنْزِلِهِ ثُمَّ أُقِيمَتِ الْعِشَاءُ فَصَلاَّهَا وَلَمْ يُصَلِّ بَيْنَهُمَا شَيْئًا .
Usoma ibn Zayd (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ Arafotdan (qaytib) yoʻlga chiqdilar; togʻ dovoniga yetganda tushib, bavl qildilar va toʻliq boʻlmagan (yengil) tahorat oldilar. Men: «Namoz (vaqti boʻldimi), yo Rasululloh?» — dedim. U zot: «Namoz(joyi) oldingda», — dedilar. U zot (ulovga) minib, Muzdalifaga yetganda tushib, mukammal tahorat oldilar. Soʻng iqomat aytilib, u zot shom namozini oʻqidilar. Soʻng har kim tuyasini oʻz joyiga choʻktirdi. Keyin xufton namozi uchun iqomat aytildi va u zot uni oʻqidilar; bu ikki namoz (shom va xufton) orasida boshqa namoz oʻqilmadi.