وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ مُعَاذِ بْنِ جَبَلٍ، أَنَّهُ قَالَ الْغَزْوُ غَزْوَانِ فَغَزْوٌ تُنْفَقُ فِيهِ الْكَرِيمَةُ وَيُيَاسَرُ فِيهِ الشَّرِيكُ وَيُطَاعُ فِيهِ ذُو الأَمْرِ وَيُجْتَنَبُ فِيهِ الْفَسَادُ فَذَلِكَ الْغَزْوُ خَيْرٌ كُلُّهُ وَغَزْوٌ لاَ تُنْفَقُ فِيهِ الْكَرِيمَةُ وَلاَ يُيَاسَرُ فِيهِ الشَّرِيكُ وَلاَ يُطَاعُ فِيهِ ذُو الأَمْرِ وَلاَ يُجْتَنَبُ فِيهِ الْفَسَادُ فَذَلِكَ الْغَزْوُ لاَ يَرْجِعُ صَاحِبُهُ كَفَافًا .
Muoz ibn Jabal (roziyallohu anhu) aytadi: «Gʻazot ikki (xil) gʻazotdir: bir gʻazot — unda qimmatbaho (mol) sarflanadi, sherik (hamroh) yengillik topadi, ish egasi (amir)ga itoat qilinadi va (unda) fasoddan chetlaniladi — mana shu gʻazot butunlay yaxshilikdir. Yana bir gʻazot — unda qimmatbaho (mol) sarflanmaydi, sherik yengillik topmaydi, amirga itoat qilinmaydi va fasoddan chetlanilmaydi — mana shu gʻazotda uning sohibi hatto (savobu gunohi) teng holda (kafaf) qaytmaydi (balki gunoh bilan qaytadi)».