حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، ضَحَّى مَرَّةً بِالْمَدِينَةِ . قَالَ نَافِعٌ فَأَمَرَنِي أَنْ أَشْتَرِيَ لَهُ كَبْشًا فَحِيلاً أَقْرَنَ ثُمَّ أَذْبَحَهُ يَوْمَ الأَضْحَى فِي مُصَلَّى النَّاسِ . قَالَ نَافِعٌ فَفَعَلْتُ ثُمَّ حُمِلَ إِلَى عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ فَحَلَقَ رَأْسَهُ حِينَ ذُبِحَ الْكَبْشُ وَكَانَ مَرِيضًا لَمْ يَشْهَدِ الْعِيدَ مَعَ النَّاسِ . قَالَ نَافِعٌ وَكَانَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ يَقُولُ لَيْسَ حِلاَقُ الرَّأْسِ بِوَاجِبٍ عَلَى مَنْ ضَحَّى . وَقَدْ فَعَلَهُ ابْنُ عُمَرَ .
Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) bir marta Madinada qurbonlik qildi. Nofeʼ aytdi: U menga baquvvat, shoxli qoʻchqor sotib olib, soʻng uni Qurbon kuni odamlarning namozgohida soʻyishimni buyurdi. Nofeʼ aytdi: Men shunday qildim, soʻng (qoʻchqor) Abdulloh ibn Umarga olib kelindi va u qoʻchqor soʻyilganda boshini oldirdi. U kasal boʻlib, odamlar bilan iyd (namozi)da hozir boʻlmagan edi. Nofeʼ aytdi: Abdulloh ibn Umar: «Bosh oldirish qurbonlik qilgan kishiga vojib emas», der edi. Holbuki, Ibn Umar buni (oʻzi) qilgan edi.