وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ أَبِي عَبْلَةَ، عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ مَرْوَانَ، أَنَّهُ وَهَبَ لِصَاحِبٍ لَهُ جَارِيَةً ثُمَّ سَأَلَهُ عَنْهَا فَقَالَ قَدْ هَمَمْتُ أَنْ أَهَبَهَا لاِبْنِي فَيَفْعَلَ بِهَا كَذَا وَكَذَا . فَقَالَ عَبْدُ الْمَلِكِ لَمَرْوَانُ كَانَ أَوْرَعَ مِنْكَ وَهَبَ لاِبْنِهِ جَارِيَةً ثُمَّ قَالَ لاَ تَقْرَبْهَا فَإِنِّي قَدْ رَأَيْتُ سَاقَهَا مُنْكَشِفَةً .
Ibrohim ibn Abu Abla (rahimahulloh) Abdulmalik ibn Marvon (rahimahulloh)dan rivoyat qilishicha, u bir doʻstiga choʻri hadya qilib, keyin undan uni soʻradi. U (doʻsti): «Uni oʻgʻlimga hadya qilib, u shunday-shunday qilishini niyat qildim», dedi. Abdulmalik: «Marvon sendan koʻra taqvodorroq edi. U oʻgʻliga bir choʻri hadya qilib, soʻng: ‹Unga yaqinlashma, chunki men uning oyogʻini ochiq koʻrib qoldim›, degan edi», dedi.