وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، أَنَّهُ بَلَغَهُ عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، وَسُلَيْمَانَ بْنِ يَسَارٍ، أَنَّهُمَا كَانَا يَقُولاَنِ فِي الْمَرْأَةِ يُتَوَفَّى عَنْهَا زَوْجُهَا إِنَّهَا إِذَا خَشِيَتْ عَلَى بَصَرِهَا مِنْ رَمَدٍ أَوْ شَكْوٍ أَصَابَهَا إِنَّهَا تَكْتَحِلُ وَتَتَدَاوَى بِدَوَاءٍ أَوْ كُحْلٍ وَإِنْ كَانَ فِيهِ طِيبٌ . قَالَ مَالِكٌ وَإِذَا كَانَتِ الضَّرُورَةُ فَإِنَّ دِينَ اللَّهِ يُسْرٌ .
Molikka Solim ibn Abdulloh va Sulaymon ibn Yasordan yetib kelishicha, ular eri vafot etgan ayol haqida: «Agar u koʻz ogʻrigʻi (yalligʻlanish) yoki oʻziga yetgan biror darddan koʻzidan xavfsirasa, garchi (dorida) atir boʻlsa ham, surma qoʻyar va dori yoki surma bilan davolanar», der edilar. Molik aytdi: «Zarurat boʻlganda — Allohning dini oson (keng)dir».