وَحَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، أَنَّ أَبَاهُ، قَالَ لَهُ إِذَا كُنْتَ فِي سَفَرٍ فَإِنْ شِئْتَ أَنْ تُؤَذِّنَ وَتُقِيمَ فَعَلْتَ وَإِنْ شِئْتَ فَأَقِمْ وَلاَ تُؤَذِّنْ . قَالَ يَحْيَى سَمِعْتُ مَالِكًا يَقُولُ لاَ بَأْسَ أَنْ يُؤَذِّنَ الرَّجُلُ وَهُوَ رَاكِبٌ .
Hisham ibn Urva (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, otasi unga: «Safarda boʻlsang, xohlasang azon va iqoma aytasan, xohlasang iqoma aytib, azon aytmaysan», dedi. Yahyo aytdi: Men Molikning shunday deganini eshitdim: «Kishining ulov ustida minib turib azon aytishida zarar yoʻq».