وَحَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ، أَنَّهُ قَالَ قَدِمَ عَلَى عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ الْعِرَاقِ فَقَالَ لَقَدْ جِئْتُكَ لأَمْرٍ مَا لَهُ رَأْسٌ وَلاَ ذَنَبٌ . فَقَالَ عُمَرُ مَا هُوَ قَالَ شَهَادَاتُ الزُّورِ ظَهَرَتْ بِأَرْضِنَا . فَقَالَ عُمَرُ أَوَقَدْ كَانَ ذَلِكَ قَالَ نَعَمْ . فَقَالَ عُمَرُ وَاللَّهِ لاَ يُؤْسَرُ رَجُلٌ فِي الإِسْلاَمِ بِغَيْرِ الْعُدُولِ .
Rabiʼa ibn Abu Abdurrahmon (rahimahulloh) aytdi: Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu)ning huzuriga Iroq ahlidan bir kishi keldi va: ‹Men senga boshi ham, oxiri ham yoʻq bir ish uchun keldim›, dedi. Umar: ‹U nima?› dedi. U: ‹Bizning yurtimizda yolgʻon guvohliklar paydo boʻldi›, dedi. Umar: ‹Rostdan ham shunday boʻldimi?› dedi. U: ‹Ha›, dedi. Shunda Umar: ‹Allohga qasamki, Islomda hech bir kishi odil (adolatli) guvohlarsiz band qilinmaydi (mahkum etilmaydi)›, dedi.