حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ حَرَامِ بْنِ سَعْدِ بْنِ مُحَيِّصَةَ، أَنَّ نَاقَةً، لِلْبَرَاءِ بْنِ عَازِبٍ دَخَلَتْ حَائِطَ رَجُلٍ فَأَفْسَدَتْ فِيهِ فَقَضَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّ عَلَى أَهْلِ الْحَوَائِطِ حِفْظَهَا بِالنَّهَارِ وَأَنَّ مَا أَفْسَدَتِ الْمَوَاشِي بِاللَّيْلِ ضَامِنٌ عَلَى أَهْلِهَا .
Yahyo menga Molikdan, u Ibn Shihobdan, u Harom ibn Saʼd ibn Muhayyisadan rivoyat qilishicha, Baro ibn Ozibning bir urgʻochi tuyasi bir kishining bogʻiga kirib, unda (ekinlarni) buzib tashladi. Shunda Rasululloh ﷺ bogʻ egalariga kunduzi (bogʻni) qoʻriqlash (majburiyati) borligini, chorva mollari kechasi buzgan narsaga esa ularning egasi zomin (masʼul) boʻlishini hukm qildilar.