وَحَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّ رَجُلاً قَالَ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِنَّ أُمِّي افْتُلِتَتْ نَفْسُهَا وَأُرَاهَا لَوْ تَكَلَّمَتْ تَصَدَّقَتْ أَفَأَتَصَدَّقُ عَنْهَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " نَعَمْ " .
Molik menga Hishom ibn Urvadan, u otasidan, u Nabiy ﷺning zavjalari Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilishicha, bir kishi Rasululloh ﷺga: «Onamning joni tosatdan (vasiyat qilishga ulgurmay) uzildi. Menimcha, agar u gapira olganda, sadaqa qilardi. Men uning nomidan sadaqa qilsam boʻladi mi?» dedi. Rasululloh ﷺ: «Ha», dedilar.