حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ، . أَنَّ الزُّبَيْرَ بْنَ الْعَوَّامِ، اشْتَرَى عَبْدًا فَأَعْتَقَهُ وَلِذَلِكَ الْعَبْدِ بَنُونَ مِنِ امْرَأَةٍ حُرَّةٍ فَلَمَّا أَعْتَقَهُ الزُّبَيْرُ قَالَ هُمْ مَوَالِيَّ . وَقَالَ مَوَالِي أُمِّهِمْ بَلْ هُمْ مَوَالِينَا . فَاخْتَصَمُوا إِلَى عُثْمَانَ بْنِ عَفَّانَ فَقَضَى عُثْمَانُ لِلزُّبَيْرِ بِوَلاَئِهِمْ .
Molik Rabiʼa ibn Abu Abdurrahmon (rahimahulloh)dan rivoyat qiladi: Zubayr ibn al-Avvom (roziyallohu anhu) bir qulni sotib olib, uni ozod qildi. Oʻsha qulning hur (ozod) ayoldan boʻlgan oʻgʻillari bor edi. Zubayr uni ozod qilganda: «Ular mening mavlolarim (valo egasi menman)», dedi. Onalarining mavlolari esa: «Yoʻq, ular bizning mavlolarimizdir», deyishdi. Ular Usmon ibn Affon (roziyallohu anhu) huzurida daʼvolashdilar. Usmon ularning valosini Zubayrga hukm qilib berdi.