وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ، كَانَ يَأْكُلُ خُبْزًا بِسَمْنٍ فَدَعَا رَجُلاً مِنْ أَهْلِ الْبَادِيَةِ فَجَعَلَ يَأْكُلُ وَيَتَّبِعُ بِاللُّقْمَةِ وَضَرَ الصَّحْفَةِ فَقَالَ عُمَرُ كَأَنَّكَ مُقْفِرٌ . فَقَالَ وَاللَّهِ مَا أَكَلْتُ سَمْنًا وَلاَ رَأَيْتُ أَكْلاً بِهِ مُنْذُ كَذَا وَكَذَا . فَقَالَ عُمَرُ لاَ آكُلُ السَّمْنَ حَتَّى يَحْيَا النَّاسُ مِنْ أَوَّلِ مَا يَحْيَوْنَ .
Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu) yogʻ (sariyogʻ) bilan non yer edi. U badiya (choʻl) ahlidan bir kishini (taomga) chaqirdi. U (kishi) yeya boshladi va (har) luqma bilan tovoqdagi yogʻ (qoldigʻi)ni terib yeyaverdi. Shunda Umar: «Sen goʻyo ochlikdan qiynalgan (kishiga) oʻxshaysan», dedi. U: «Allohga qasamki, men falon-falon vaqtdan beri na yogʻ yeganman, na (birovning) uni (yogʻ) bilan (non) yeganini koʻrganman», dedi. Umar: «Odamlar dastlab qanday (farovon) yashagan boʻlsalar, yana shunday yashamagunlaricha men yogʻ yemayman», dedi.