وَحَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، أَنَّهُ قَالَ جَاءَتِ امْرَأَةٌ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ دَارٌ سَكَنَّاهَا وَالْعَدَدُ كَثِيرٌ وَالْمَالُ وَافِرٌ فَقَلَّ الْعَدَدُ وَذَهَبَ الْمَالُ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " دَعُوهَا ذَمِيمَةً " .
Yahyo ibn Saʼid (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, u shunday dedi: Bir ayol Rasululloh ﷺ oldilariga kelib: «Yo Rasululloh, biz bir uyga koʻchib kirdik, oʻshanda sonimiz koʻp, molimiz serob edi; endi son kamayib, mol ketib qoldi», dedi. Shunda Rasululloh ﷺ: «Uni shum (yoqimsiz) deb tark etinglar», dedilar.