وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم اسْتَعْمَلَ رَجُلاً مِنْ بَنِي عَبْدِ الأَشْهَلِ عَلَى الصَّدَقَةِ فَلَمَّا قَدِمَ سَأَلَهُ إِبِلاً مِنَ الصَّدَقَةِ فَغَضِبَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى عُرِفَ الْغَضَبُ فِي وَجْهِهِ - وَكَانَ مِمَّا يُعْرَفُ بِهِ الْغَضَبُ فِي وَجْهِهِ أَنْ تَحْمَرَّ عَيْنَاهُ - ثُمَّ قَالَ " إِنَّ الرَّجُلَ لَيَسْأَلُنِي مَا لاَ يَصْلُحُ لِي وَلاَ لَهُ فَإِنْ مَنَعْتُهُ كَرِهْتُ الْمَنْعَ وَإِنْ أَعْطَيْتُهُ أَعْطَيْتُهُ مَا لاَ يَصْلُحُ لِي وَلاَ لَهُ " . فَقَالَ الرَّجُلُ يَا رَسُولَ اللَّهِ لاَ أَسْأَلُكَ مِنْهَا شَيْئًا أَبَدًا .
Abdulloh ibn Abu Bakr otasidan rivoyat qildiki, Rasululloh ﷺ Banu Abdul-Ashaldan boʻlgan bir kishini sadaqa (yigʻish) ustidan (amaldor) qilib tayinladilar. U (amaldor) kelib, sadaqa (tushumi)dan tuyalar soʻraganda, Rasululloh ﷺ shu qadar gʻazablandilarki, gʻazab yuzlarida bilinib qoldi — yuzlaridagi gʻazab bilinadigan (alomat)lardan biri koʻzlarining qizarishi edi. Soʻng u zot: «Bu kishi mendan menga ham, oʻziga ham yaramaydigan narsani soʻrayapti. Agar bermasam — (behuda) rad qilishni yoqtirmayman; agar bersam — unga menga ham, oʻziga ham yaramaydigan narsani bergan boʻlaman», dedilar. Shunda u kishi: «Yo Rasululloh, undan (sadaqadan) hech qachon sizdan hech narsa soʻramayman», dedi.