وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ أَبِي حَكِيمٍ، أَنَّهُ بَلَغَهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سَمِعَ امْرَأَةً مِنَ اللَّيْلِ تُصَلِّي فَقَالَ " مَنْ هَذِهِ " . فَقِيلَ لَهُ هَذِهِ الْحَوْلاَءُ بِنْتُ تُوَيْتٍ لاَ تَنَامُ اللَّيْلَ . فَكَرِهَ ذَلِكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى عُرِفَتِ الْكَرَاهِيَةُ فِي وَجْهِهِ ثُمَّ قَالَ " إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَتَعَالَى لاَ يَمَلُّ حَتَّى تَمَلُّوا اكْلَفُوا مِنَ الْعَمَلِ مَا لَكُمْ بِهِ طَاقَةٌ " .
Ismoil ibn Abu Hakim (rahimahulloh)ga yetib kelishicha, Rasululloh ﷺ kechasi bir ayolning namoz oʻqiyotganini eshitib: «Bu kim?» dedilar. Ularga: «Bu — Havlo bint Tuvayt, u kechasi uxlamaydi», deyildi. Rasululloh ﷺ buni yoqtirmadilar, hatto norozilik yuzlarida bilinib turdi. Soʻng: «Alloh taboraka va taolo sizlar toliqquncha (savob berishdan) tolmaydi. Amaldan oʻzingizga quvvat yetadiganini qilinglar», dedilar.